"Wanneer eten we weer spruitenstamp?"
vroeg de oudste zoon tot mijn grote verbazing.
En alsof de tuinder het ook had gehoord;
prompt zaten er spruiten in ons groentepakket!
Ik maakte dus
een goed gevulde spruitenstamp.
Maar toen ik die serveerde
zag ik het gezicht naast mij betrekken...
"Maar zoveel spruiten hadden er niet in gehoeven!"
